نوشته های رضا

ورای طاعت دیوانگان ز ما مطلب

      که شیخ مذهب ما عاقلی گنه دانست

----------

چون چشم تو دل می​برد از گوشه نشینان

        همراه تو بودن گنه از جانب ما نیست

----------

لب از ترشح می پاک کن برای خدا

        که خاطرم به هزاران گنه موسوس شد

---------

گر می فروش حاجت رندان روا کند

       ایزد گنه ببخشد و دفع بلا کند

---------

من ار چه عاشقم و رند و مست و نامه سیاه

          هزار شکر که یاران شهر بی​گنهند

--------

طمع ز فیض کرامت مبر که خلق کریم

       گنه ببخشد و بر عاشقان ببخشاید

-------

بر آن سرم که ننوشم می و گنه نکنم

     اگر موافق تدبیر من شود تقدیر

-------

یا رب به وقت گل گنه بنده عفو کن

  وین ماجرا به سرو لب جویبار بخش

------

هاتفی از گوشه میخانه دوش

     گفت ببخشند گنه می بنوش

------

دلبرم شاهد و طفل است و به بازی روزی

      بکشد زارم و در شرع نباشد گنهش

------

هست امیدم که علیرغم عدو روز جزا

      فیض عفوش ننهد بار گنه بر دوشم

-----

از دل تنگ گنهکار برآرم آهی

      کآتش اندر گنه آدم و حوا فکنم

------

هوشیار حضور و مست غرور

      بحر توحید و غرقه گنهیم

------

خسروا پیرانه سر حافظ جوانی می​کند

      بر امید عفو جان بخش گنه فرسای تو

------

گر چه رندی و خرابی گنه ماست ولی

        عاشقی گفت که تو بنده بر آن می​داری

-----

اگر به زلف دراز تو دست ما نرسد

       گناه بخت پریشان و دست کوته ماست

-----

مرنج حافظ و از دلبران حفاظ مجوی

      گناه باغ چه باشد چو این گیاه نرست

-----

گناه اگر چه نبود اختیار ما حافظ

      تو در طریق ادب باش و گو گناه من است

-----

از چشم خود بپرس که ما را که می​کشد

        جانا گناه طالع و جرم ستاره نیست

-----

مباش در پی آزار و هر چه خواهی کن

      که در شریعت ما غیر از این گناهی نیست

-----

قدم دریغ مدار از جنازه حافظ

      که گر چه غرق گناه است می​رود به بهشت

-----

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت

      که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

----

حافظ اگر سجده تو کرد مکن عیب

     کافر عشق ای صنم گناه ندارد

------

کمال سر محبت ببین نه نقص گناه

     که هر که بی​هنر افتد نظر به عیب کند

-----

نصیب ماست بهشت ای خداشناس برو

     که مستحق کرامت گناهکارانند

-----

می خور که صد گناه ز اغیار در حجاب

       بهتر ز طاعتی که به روی و ریا کنند

--------

فلک به مردم نادان دهد زمام مراد

      تو اهل فضلی و دانش همین گناهت بس

------

رندی حافظ نه گناهیست صعب

            با کرم پادشه عیب پوش

-------

اگر شراب خوری جرعه​ای فشان بر خاک

        از آن گناه که نفعی رسد به غیر چه باک

-----

هر چند غرق بحر گناهم ز صد جهت

      تا آشنای عشق شدم ز اهل رحمتم

-----

دوشم نوید داد عنایت که حافظا

      بازآ که من به عفو گناهت ضمان شدم

-----

گناه چشم سیاه تو بود و گردن دلخواه

      که من چو آهوی وحشی ز آدمی برمیدم

-----

زردرویی می​کشم زان طبع نازک بی​گناه

      ساقیا جامی بده تا چهره را گلگون کنم

-----

لنگر حلم تو ای کشتی توفیق کجاست

       که در این بحر کرم غرق گناه آمده​ایم

----

بهشت اگر چه نه جای گناهکاران است

         بیار باده که مستظهرم به همت او

-----

خونم بخور که هیچ ملک با چنان جمال

           از دل نیایدش که نویسد گناه تو

-----

آبی به روزنامه اعمال ما فشان

      باشد توان سترد حروف گناه از او

-----

هر چند ما بدیم تو ما را بدان مگیر

            شاهانه ماجرای گناه گدا بگو

-----

منم که بی تو نفس می​کشم زهی خجلت

     مگر تو عفو کنی ور نه چیست عذر گناه

-----

جایی که برق عصیان بر آدم صفی زد

          ما را چگونه زیبد دعوی بی​گناهی

-----

جنت نقد است اینجا عیش و عشرت تازه کن

              زانکه در جنت خدا بر بنده ننویسد گناه